آغاز بهار در انسان حلول انسان وآغاز حرکت انسان در امر عرفان است درطبیعت تحولات ادواری است ومسیر تحولات دارای مشخصه های خاص تکراری است ، در عرفان اسلامی عارف که محض  حل شده درعرفان است ،ادواری عمل نمی کند.

       مسیر طبیعت مسیر کروی است یعنی یک سال را در چهار فصل سیر می کند مجددا آغاز دوره بعد با همان اشکال است.

       اما درعرفان آغاز عرفان مانند آغاز سال طبیعت با بهار است. سبزی ونشاط ودلربائی طبیعت است. عارف هرچه به پیش می رود بهار درعرفان شکوفاتر ،وتجلی گل وقرب به خدا فراگیرتر،حضور عارف درطبیعت معنوی فراغ بال تر، وپرواز وسیرش سبزگونه تر است.

        اما بهار طبیعت مقطعی است،فانی است وتکراری است،دربعد عرفان عارف اگر ازعرفان خارج شود دیگر به بهار عرفانی دست یافتنش ثقیل است وگاهی دراکثر مواقع غیر ارادی وغیرممکن است .

       پس درعرفان فصل بی معناست بهار است وبهار،بهار عرفان موت ندارد،اما عارف در عرفان موت دارد ، موت درعرفان انحراف انسان وبرگشت ازعرفان است ، پس نمی توانیم بگوئیم که عارف همان عرفان است ،عارف همان انسان است،نه عارف همان عرفان ،عرفان طریق الله است وعارف درمسیر عرفان دچار انحراف هم بعضی مواقع می شود ، پس عارف عرفان نیست ،عرفان اساس نامه عروج انسان لایق است.

      انسان اگر بخواهد سیر این طریق کند باید دراین اساسنامه وبراساس آن سیر نماید. پس بهار عرفان اساسنامه عرفان است شیرینی وشهدی که دراساس نامه عرفان است. الهی است. وهرچه را که الهی است ماندنی است ، وهرچه را که ماندنی است خدایی است ،پس خدا ماندنی است وموت ندارد،عارف ،جسمش فانی می شود،اما روحش بدور از کثافات دنیوی وبدور از آلایندگی امور دنیاست پس بوی بهارطبیعت عرفانی منجزی ازبوی بهارطبیعت دنیائی است.

      درطبیعت دنیایی گلهای طبیعت دنیا با فضولات انسانی وحیوانی دارای تجلی می شوند ورشدشان بواسطه این است. ولی دربوستان عرفان تجلی ورشد بوستان عرفان با تزریق آیات الهی به نبوغ می رسد. پس هر آنچه را که دربوستان عرفان الهی است. با قدرت غیر تصور الهی رشد ونمو می کند،پس بوستان عرفان خلل ندارد . وآنچه را که گاهی خلل پیدا می کند خود عارف است ، پس عرفان نفی شدنی نیست ، فانی نمی گردد تزلزل دراو راهی ندارد،اما درعارف اری.

       پس طبیعت نو پای نوروز با نا ملایمات وسردیها وطوفانها وبارشهای طبیعت درچند ساعت می تواند جایش را به پائیز وخزان دهد.

        درعرفان چنین جایگاهی نیست ، اما عارف گاهی دچار طوفان زدگی وبحران می شود.

       ارجعیت بهار طبیعت بر عارفی که دربهار عرفان است آن است که طبیعت بعداز چند صباح مجددا بهار را درخود متجلی می کند، اما عارف طوفان زده ، متاسفانه درطوفان وگردباد،انحراف آنچنان محو می شود که گویا وجودی ظاهری وباطنی نداشته است.

      پس درعرفان شعور وعقل واراده واعتقاد به وحدانیت عقل شیرازه کار است وهرجسم وسازه ای اگر شیرازه اش با برنامه وانسجام باشد ،طوفانها وبادهای ملایم بهاری اند،پس بهار طبیعت،لحظه ای ازنماد گذارای واقعی بمراتب گسترده تر بهار عرفانی است.

وخوش آنکه  شما دوستان عارف محض حق باشید.

برگرفته ازدفتر خاطراتمان.

....  رهرو ازدیدگاه ما آن است که قوت دنیا،برگیرد و درمزرعه آخرت بذرمعرفت

 بیفشاند،وقوت اخروی را برداشت نماید . رهرو آنست قوت دنیا، زپی حیات

دنیا گیرد و قوت جسم خویش را زتحت فرمان عقل دربین خلق درسیطره گیردو

پس اززندگی باخلق نفس رادرزنجیر گیرد.و ببیند دنیارا ودرعین روءیت لذایذ این

سرا، بذرعشق والفت آن سرا رادرزمین این سرا بپاشد. ودرآن سرا ازاین چمن

زار دنیا قوت آخرت برچینید. رهرو آنست که ببیند و بنشیند و نه تنها، دل نبندد

بلکه ازبین این نشستنها ودیدنها، توشه آخرت برچیند ،پس دوستان ،خود و

شما را بدین نوع عرفان  بشارت می دهم. وخود وشما را سفارش میکنم به

زندانی کردن نفس ، اما ملاقات با نفس نیز نیاز است . وممارست درکسب

علم لدنی وحقایق واقعی دنیا وآخرت نیزدرتحریم نفس است وحکمت انگیز

است اگرانسان سه چیز را پیشه راه خویش کند.

1-  اخلاص

2-  تحقیر نفس

3-  تقوی

واما اخلاص دشمن کبر است وکبر برادر بزرگ نفس. نفس انسان سرکش

است،اما عقل واقعی وروح الهی دوبازوی پرتوان انسانند.

اخلاص واقعی، نفس را خم می کند ونفس پلی می شود برای رسیدن به تقوی .

تقوی جهد را می طلبد وجهد اخلاص را می خواهد

واما حکما می گویند چونکه ازخود بگذریم ببینید که صاحب منظرید...

سلام 

      درمحاورات روزانه گاهی با عباراتی برخورد می نمائیم که حاوی نکاتی ژرف وپرمعنی می باشند که هرکس براسا س فکرواندیشه وتوان خود آنرا تفسیر می نماید،یکی براساس نفس سرکش ورسیدن به وصال یار ویکی براساس عشقی ملکوتی ونزدیک شدن به وصال یار، شاید داستان دوخط موازی را درکلاس درس ریاضی را شنیده اید،که معمولا دربسیاری ازوبلاگها با عنوانهای گوناگون بواسطه دوری دوعاشق ومعشوق درج می گردد.

...

...

آن وقت دوخط موازی چشمشان به هم افتاد ودرهمان یک نگاه قلبشان تپید ومهر یکدیگررا در سینه جای دادند...

ودرهمنی لحظه معلم فریاد زد: دوخط موازی هرگز به هم نمی رسند.

وبچه تکرارکردند...

(ازوبلاگ هادی)

واما بحث ما:

 مبحثی است درعلوم اخلاق ودرهرفکرآگاه، آن،جلوه گر است،وروزگاری یکی ازسوالات ما بوده  وهنوز هم موجود است وآن مسئله جبرواختیار است ،درمسئله جبرواختیار که

درسیرزندگی من ،تو وما بسیارجلوه گر است دروس نابی رابه ما می تواند بدهد که بشرح ذیل است.

      درخیلی مواقع انقطاع وجودی وجدایی دو دوست یکی ازواقعیات ونیازهای حیاتی است که انجام می گیرد ،بعضی  مواقع منجربه شکوفا شدن غنچه ای خواهدشد ،وعلی الرغم همه امیال وآرزوها این انفصال موجب رونق روحانی دردرون اشخاص می گردد، ودرنتبجه این جدایی وانفصال جبری، بود که برآن انگیزه ها، مستولی شد واگرچنین نمی شد شاید، نه؟   یقینا بسیاری ازحرکتهای الهی وخداپسندانه ودرژرفای عمیق دیدگاههای انسانی واجتماعی که الان درنظرگاههای من ،تو و ما  متجلی است جایی نداشت. پس گاهی جدایی بین دوکس دوگروه ودوطایفه وایجاد مسافت دربعدهای مختلف موجب شکوفا شدن اندیشه های ناب میگردد. پس دوستان گذرا دانستیم که گاهی بعضی ازجدائی ها ونزدیکیها ودوستیها آنچنان که می پنداریم اختیاری نیست بلکه نوعی جبراست ازبرای رشد وارتقاء علمی وروحی واجتماعی وساختن نسلی نو با ایده های نو ،اما بازیرساختی منطبق براصول دین وآرمانهای نبی مکرم (ص).

 پس مادربعضی ازامور جبررا کاملا منتفی وبی معنا می دانیم ودرجائی دیگرآنقدرحیاتی است که ازآن گریزی، نیست واگرازآن دوری بتوانیم بجوئیم متضرر خواهیم شد،پس جبر، نفی عقل نیست نفی آزادی نیست واختیارهم  بها دادن به آزادی وبی بندوباری نیزنیست وآنجاست که نیازبقاء بشرهم به جبراست وهم به اختیار وآنجا که انسان رامختاردرامور خویش می گذارند ورها می نمایند بقاء اودرآن است که خویش را به ندایی ونوائی ملکوتی

چنان ببندد که گوئی جبر توام براختیاربراو برنامه ریزی گردیده است.