وصیت نامه مریم

خوب به بعضی دوستان شرح حالشو گفته بودم، اینم آخرین خبر ازحال او

خیلیها معنی عشق میخواستند،بیا اینم معنی عشق

این پیغام حسین

درساعت ۲۱-۲۲ عصرجمعه بدستم رسید 

*****سلام حا ل شما چطوره ****

******* علي همه چيز تمام شد او رفت و فقط خاطره اي از او در ذهن ما باقي ماند او در وصيت خود گفته که مرا مانند زهراي مرضيه در جايي خاک کنيد که هيچ کس به سر قبرم نياد تا منم ثابت کنم که از اويم*****

       
      ذهنم را از تو دور مي كنم  اما بي اختيار    به تو برمي گردد.
      لعنت بر اين ذهن
      دور شو از از من ، ذهن مرا رها ساز  ،‌چشمهايم ديگر تاب باريدن ندارد !! دلي
      ديگر ندارم.
      چقدر  سخت است در ياد تو نبودن.
      بگذار لحظاتي نيز به هيچ چيز فكر نكنم .بايد التماس كنم .
      كاش مي دانستم كه جادوي چشمان تو تا به كي دلم مرا عذاب خواهد داد .
      چه عذاب شيريني .
       اما امروز كه خود را گرفتار تو مي دانم از همين اسارت لذت مي برم.
            آرزو مي كنم كه هميشه همين گونه باشم تا روزی که؛ ديگر احساس را ؛ با تن سرد
      خاك قسمت كنم و هم آغوش با او در انتظار تو در آن سوي اميد بنشينم.
                

 او رفت

 نامش مریم بود
 

يه دوست، فردی هست که آهنگ قلبت رو می دونه

و می تونه وقتی تو کلمات رو فراموش می کنی

اونا رو واسه ات بخونه.

حکایت عشق وعلاقه دوستی دوستان ما،با ما ،و

ما با خدامون هم ،مثل این قضیه لیلی مجنونه

جون من بخونین بد نیست

می گن یه روز لیلی واسه مجنون پیغام فرستاد که انگار خیلی دوست داری منو ببینی؟ اگه نیمه شب

بیای بیرون شهر کنار فلان باغ می بینمت.

مجنون که شیفته دیدار لیلی بود چندین ساعت قبل از موعد مقرر رفت و در محل قرار نشست.

نیمه شب لیلی اومد و وقتی اونو تو خواب عمیق دید از کیسه ای که به همراه داشت چند مشت گردو برداشت و ریخت تو جیبهای مجنون و رفت.

مجنون وقتی چشم باز کرد خورشید طلوع کرده بود آهی کشید و گفت:

ای دل غافل یار آمد و  ما در خواب بودیم.افسرده و پریشون برگشت به شهر.

در راه یکی از دوستانش اونو دید و پرسید: چرا اینقدر ناراحتی؟!

و وقتی جریان را شنید با خوشحالی گفت: این که عالیه !

آخه نشونه اینه که لیلی به دو دلیل تو رو خیلی دوست داره !

دلیل اول اینکه: خواب بودی و بیدارت نکرده! و به طور حتم به خودش گفته :

اون عزیز دل من که تو خواب نازه پس چرا بیدارش کنم؟!

و دلیل دوم اینکه: وقتی بیدار می شدی گرسنه بودی و لیلی طاقت این رو نداشت

پس برات گردو گذاشته تا بشکنی و بخوری ،گردو بازی کنی تاسرگرم باشی !

مجنون سری تکان داد و گفت: نه !

اون می خواسته بگه:

تو عاشق نیستی ! اگه عاشق بودی که خوابت نمی برد !

تو رو چه به عاشقی؟ بهتره بری گردو بازی کنی !

خدایا 

خواه ناخواه این عادت جامعه ما است وتا چند روز دیگه  دوباره اکثریت ما اسیر زیبائیهای مادی اطرافمان خواهبم  بود، واین حال وهوای محرم را نیز درآرشیو خاطره ها مون بایگانی میکنیم،شاید هم ... بخاطرمان بسپاریم که ،شرط اول عاشقی را ،ناله وفریاد نیست.

 واما:

سخن واندرزی  از استاد مون دررابطه با این  حماسه عاشورا وعاشورائیان برای من وتو که آن را بعنوان یک یادگارازروزهای اوج این ماه به خاطر به سپاریم.

      عاشورائیان حماسه ،گذشت ،ایثار،ایمان،مهربانی،عشق… وهرآنچه راکه یک انسان ازآغازین روزهای درک این جهان وتاآخرین نفس های عروج خود ازاین جهان نیازمند است دریک روز به عالمیان یاد داد ازجمله گذشت ،مهربانی نسبت به دشمنان ،صبوری درمقابل سختی ها ،ایثار،رنج ،استحکام درهدف ،همه راحسین ویارانش دریک روز به بشریت هدیه نمودند،وحال خواستگاه ژرف انسان است که می تواند قله های عظیم اندیشه وعلم را طی کرده وبه آنجا رسد،مانیزگرچه عاشورائیان آن زمان نیستیم اما می توانیم،عاشورائی زیست کنیم،زیستن عاشورایی تبلوری ازبهشت دراین سراست،وچه زیباست ساخت بهشتی ملکوتی وواقعی با اندیشه حسینی وگامهایی زینب گونه ویاری نمودن افتادگان جامعه وساختن وسوختن ازبرای نبوغ جامعه ای که درآن زندگی میکنیم .

واماعشق سهراب ودوست:

بزرگ بود،
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق‌های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می‌فهمید.
صداش،
به شكل حزن پریشان واقعیت بود.
و پلك‌هایش
مسیر نبض عناصر را
به ما نشان داده
و دست‌هایش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند.
به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه‌ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر كرد.
و او را به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او را به سبك درخت
میان عافیت نور منتشر می‌شد.

همیشه كودكی باد را صدا می‌كرد.
همیشه رشته صحبت را
به چفت آب گره می‌زد.
برای ما، یك شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا كرد
كه ما عاطفه سطح خاك دست كشیدیم
و مثل لهجه یك سطل آب تازه شدیم.
و بارها دیدیم
كه با چقدر سبد
برای چیدن یك خوشه بشارت رفت.
ولی نشد
كه روبروی وضوح كبوتران بنشیند.
و رفت تا لب هیچ
و پشت حوصله نورها دراز كشید.
و هیچ فكر نكرد
كه ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یك سیب
چقدر تنها ماندیم.