شخصیت هر یک از ما دو وجه درونی و بیرونی دارد. در وجه بیرونی ما آن چنان که می پسندیم خود را نمایش می دهیم و دروجه درونی آن چنان که هستیم می نماییم. شخصیت واقعی ِ ما دردرون ماست وآن چه در بیرون است شخصیتی نقاب داراست. کسی است که با رنگ و لعاب و ادا و اطوار به شکلی که ما می خواهیم بنماییم در آمده است. او واقعی نیست. واقعیتِ وجودی ِ ما زمانی آشکار می شود که در تنگنا قرار گیریم. آن گاه واقعیتِ ما چهره ی کریه خود را نمایان می کند. آن گاه که دو راهی انتخاب پیش روی ما گشوده است شخصیت نقاب دار ما بسانِ حبابی برآب ناپدید می شود و شخصیتِ واقعیِ ما پدیدار می گردد. آری ما همیشه خودمان نیستیم. ما گاهی در قالب دیگری خودمان را جا می زنیم. ما همیشه درصحنه ی زندگی در نقشِ خود ظاهر نمی شویم و بسیاری اوقات درنقش های دیگری به بازی می پردازیم.

و آنچه داریم دوست نداریم ٬ و عجیب است هنوز امیدوار به فردایی روشن هستیم . .